Raporty wysyłamy do 10 dnia następnego miesiąca.

Polskie Towarzystwo Miłośników Astronomii

Sekcja Obserwacji Słońca


2019-11-13    Czas UT: 04:00 (Data juliańska: 2458800.667)
P= 21.97°   Bo= 3.12°   Lo= 354.39°   Carr. Rot 2224
Przejdź do generatora efemeryd
ARTYKUŁY

SŁOŃCE – HISTORYCZNE NAUKOWE JEGO OBSERWACJE cz. (44/55)
23-03-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – HISTORYCZNE NAUKOWE JEGO OBSERWACJE cz. (44/55) Pierwszym człowiekiem, który zwrócił uwagę jak zachowuje się nasza dzienna gwiazda był niemiecki miłośnik astronomii Henrich Schwabe żyjący w latach 1789-1875. By to jak na tamtejsze czasy znakomity obserwator Słońca.  Słońce pochłonęło go do reszty kiedy tylko mógł poświęcał się jego obserwacjom. Jak pisał swój pierwszy teleskop wygrał kiedy brał udział w losowaniu na jakieś fantowej loterii. Przez przypadek jaki zrządził mu los loteryjny zajął się astronomią. Było to w październiku 1825 roku i kiedy skierował obiektyw lunety w stronę Słońca zabezpieczony ciemnym filtrem dostrzegł na jego powierzchni plamy słoneczne. Teleskop i  astronomia tak wciągnęły jego wir zainteresowań przyznając się, że bez niej nie da się żyć. Już w 1826 roku przez swój teleskop próbował znaleźć planetę, która znajdowałby  się bliżej niż Merkury. Niestety  takowej nie odnalazł ale coraz bardziej regularnie rozpoczął obserwacje Słońca. Tak na poważenie rozpoczął obserwacje naszej dziennej gwiazdy od 1843 roku. Bogaty materiał obserwacyjny Słońca przez okres prawie 25 lat. Skrupulatnie wszystko notował, zapisywał każdą ilość plam słonecznych jakie pojawiły się na jego tarczy.  Swoje obserwacje jakie przeprowadzał i porównując je z obserwacjami i historycznymi po 1610 roku od czasów Galileusza pozwoliła wyciągnąć jemu prawidłowe wnioski. Odkrył 11[...]

ARTYKUŁY

Słońce dnia 17-03-2019 rok 07:50 UTC nr 09/034/mar/1093
17-03-2019 Janusz Bańkowski

Ponownie Słońce weszło w swoją kolejną ciszę aktywności zerowej. Na jego powierzchni nie występuje ani jedna grupa plam słonecznych.   fot. J. Bańkowski teleskop TN114/1000  ( po wytrawieniu lustra)  filtr 1xND96-0.3+1x#58(ciemno-zielony) +body ESO550D. [...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – TRANZYT GRUPY cz. (43/55)
15-03-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – TRANZYT   GRUPY cz. (43/55) Dynamika ruchu danej grupy plam po powierzchni tarczy słonecznej jest bardzo ciekawa. Jeżeli mamy możliwość wykonywania fotografii Słońca przez teleskop w odstępach 24 godzinnych każdego dnia uzyskamy ciekawy jej „tranzyt”. Po złożeniu odpowiedniej ilości zdjęć możemy otrzymać kilkunastu sekundowy film. Fotografując odpowiednią upatrzoną grupę dostrzeżemy jak dobowo o jeden stopień na powierzchni zajmuje inne już swoje położenie. Dokonując powolnego przemieszczania się „tranzytu” grupy po upływie  8-10 dniach zaobserwujemy jak jedna z plam ta przednia  wykonuje krok do tyłu o nie cały ułamek stopnia 0,2-0,3*. Przy takim zawirowaniu wstecznym plam porusza się w stronę przeciwną ale już znacznie wolniej. Natomiast tylna plama porusza się dalej  prawidłowo ze wschodu na zachód. Obserwując taki ruch grupy jesteśmy pod wrażeniem i jednocześnie naocznymi świadkami jej dynamiki i przemiany. Plamy to najbardziej widowiskowe szczegóły powierzchni tarczy słonecznej. Dostarczają astronomom mnóstwo  informacji o aktywności słonecznej jak i również jak nasza dzienna gwiazda się zachowuje. Okresowo średnio co 11 lat liczba grup plam słonecznych intensywnie wzrasta wartości maksymalnej. Później przez 5,5 lat liczba powili maleje osiągając minimalna wartość. Po tym określa następuje odwrotny proces, proces wzrostu ilościowy grup słonecznych. Jeden z rekor[...]

ARTYKUŁY

Słońca – przepowiednia aktywności cz.(42/55)
11-03-2019 Janusz Bańkowski

Słońca – przepowiednia aktywności  cz.(42/55) Generalnie obserwując Słońce jego powierzchnię w mniejszych grupach w których występują plamy połączone wspólnym półcieniem ich wspólne „małżeństwo”. Taki związek nie trawa dłużej jak 10-12 dni , a nawet i krócej. Zostają one rozłączone tworząc oddzielne plamy połączone jedynie szeregiem małych plam i plamek otoczone nikłym półcieniem.  Sama dynamika ruchu plam słonecznych w grupach jest bardzo ciekawa jak i również jej główny „tranzyt” przemieszczania ze  wschodu tarczy w kierunku zachodnim.  Astronomowie stworzyli odpowiednią różnoraką skalę kategorii oznaczając poszczególne typy  ich grup dużymi i małymi litrami. Oczywiście nie będę tutaj typów kategorii przedstawiał. Każdy zainteresowany tym zagadnieniem  może wejść na stronę Sekcji Obserwatorów Słońca PTMA tam znajduje się szablon poszczególnych typów grup słonecznych przyporządkowanej każdej literze. Można wyrazić ogólną opinię,  że małe  grupki pod względem ich rozmiarów w sumie nie sprawiają kłopotów przyporządkowania jej odpowiedniej kategorii. Natomiast w grupach pod względem rozmiarów przeciętnych prowadząc systematycznie obserwacje trzeba się troszkę „ na kombinować” oczywiście w prawidłowy sposób aby z doby na dobę określić jej kategorię. Kategorie o[...]

ARTYKUŁY

SŁONCE – WIZUALNA OBSERWACJA cz. (41/55)
07-03-2019 Janusz Bańkowski

SŁONCE – WIZUALNA OBSERWACJA cz. (41/55) Jeżeli obserwujemy naszą dzienną gwiazdę w komfortowych atmosferycznych i  termicznych warunkach możemy zaliczyć taką obserwację do udanych.  W ten sposób  przyczyniamy  się wnosimy wkład  do naukowych osiągnięć obserwacyjnych. Obserwując Sońce wizualnie czy projekcyjnie bez przeszkód zauważmy w okresie jej wzmożonej aktywności jego tarcza wypełniona jest ciemnymi i jasnymi miejscami. Ciemne miejsce to grupy słoneczne plamy w których temperatura jest mniejsza o 1000-1500 K od otoczenia. Niekiedy plamy otoczone są tzw. półcieniami okalając ciemne jądra plam. Przy dobrych warunkach obserwacyjnych zaobserwujemy wizualnie również granulacje, pory i pochodnie. Najbardziej z tej formacji widoczne są pochodnie. Pory  i granulacje żyją w fotosferze swoja chwilą, pochodnie dość jasne obiekty jaśniejsze od tarczy słonecznej widoczne w postaci smug są zapowiedzą pojawiania się w tych miejscach plam. Pochodnie zajmują znacznie większy obszar niż sama grupa plam niekiedy już wygenerowana plama otoczona jest pochodniami. Pochodnie mogą utrzymywać się na powierzchni niż sama plama. Najbardziej pod względem wizualnym obserwacyjnym są grupy dość dużych rozmiarów. Ostatnia taka ogromna grupa wielkości ok. 2 średnic Jowisza miała miejsca podczas maksimum 24 cyklu oznaczona numerem 2192. Ukazała się na tarczy w pierwszej dekadzie w październiku 2014 roku. W miarę upływu c[...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – OBSERWACJA METODA PROJEKCYJNA cz.(40/55)
05-03-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – OBSERWACJA METODA PROJEKCYJNA cz.(40/55) Za pomocą stosowania teleskopów o różnych parametrach technicznych miłośnik na ekranie słonecznym uzyskać następujący  obraz jego tarczy.  Przeważnie każdy miłośnik astronomii posiada w powszechnym użytku teleskop o średnicy od 150 do 200 mm i ogniskowej 1000 mm. Przy takiej średnicy i typowym okularze 20 mm aby uzyskać tarczę słoneczną o średnicy  15 cm ekran słoneczny musimy umieścić w odległości 32 cm (to dla teleskopu 150 mm i ogniskowej 1000 mm). Stosując teleskop 200 mm średnicy lustra i ogniskowej 1000 mm o tym samym okularze ekran musi znajdować się w odległości 42 cm wówczas średnica tarczy słonecznej wyniesie 20 cm. Jeżeli tą sztukę  opanujemy przy uzyskiwaniu odpowiedniej średnicy tarczy słonecznej. Czas rozpocząć naukową obserwację i celem  obserwacji jest zaznaczenie wszystkich wizualnych szczegółów, które dostrzeże nasze ludzkie oko. Najlepiej na ekranie słonecznym na papierze umieszczamy kartkę  papieru cyrklem i ołówkiem zakreślonym okręgiem o średnicy rzucanej tarczy słonecznej. Ołówkiem tarcze słoneczną dzielimy na cztery ćwiartki zaznaczając prawidłowe kierunku N i S oraz E i W. Jeżeli będziemy przyglądać się słonecznej tarczy bez trudności stwierdzimy, że centrum jego tarczy świeci znacznie jaśniej niż jego brzegi. Słońce jak wiemy jest ogromną kulą gazową jasność naszej gwiazdy z brzegów jego tarczy do[...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – METODA PROJEKCJI cz.(39/55)
28-02-2019

Obserwacja wizualna fotograficzna wymaga od nas nie tylko precyzji ale podyktowana jest względami bezpieczeństwa. Koszt takich obserwacji jest droższy już nie mówimy o samym teleskopie ale aparacie fotograficznym, odpowiednim prowadzeniu zegarowym oraz zespół filtrów słonecznych. Na to wszystko trzeba przeznaczyć odpowiednie finansowe środki. Najtańszym sposobem prowadzenia obserwacji (w sumie 95% koszt samego teleskopu) jest metodą projekcyjną.  Metoda ta jest w sumie stosowana na szeroką skalę wśród miłośników astronomii którzy chcą systematycznie  prowadzić obserwacje Słońca. Metoda projekcyjna jest metoda najbezpieczniejszą i najwygodniejszą wówczas sami sobie możemy stworzyć komfort obserwacyjny. Polega ona na umieszczeniu specjalnego ekranu osadzonego sztywna za okularem teleskopu w pewnej odległości. Wówczas utworzony obraz rzucany jest na ekran gdzie widoczne na powierzchni tarczy jego strukturalne szczegóły. Niektóre teleskopy już przy zakupie wyposażone są w ekran słoneczny. Jeżeli nie wówczas możemy w łatwy sposób taki ekran skonstruować. Do wyciągu okularowego musimy dopasować jeden mocny pręt lub dwa na końcu umieszczamy kwadratową cienka sklejkę lub sztywna tekturkę. Najlepiej jest ja pomalować na taki kolor biały. W połowie konstrukcji umieśćmy również tekturę troszkę rozmiarowo większa od ekranu. Taka konstrukcja przy  dobieraniu ostrości obrazu Słońca[...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – METODYKA BEZPIECZNEJ OBSERWACJI cz. (38/55)
24-02-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – METODYKA BEZPIECZNEJ OBSERWACJI cz. (38/55) Do wykonywania obserwacji Słońca można stosować mniejsze optyczne przyrządy lunetki nawet o średnicy obiektywu 50-60 mm. Oczywiście przy takich lunetach również trzeba zachowywać warunki bezpieczeństwa. Stosując odpowiednie ciemne filtry trzeba pamiętać przy bezpośredniej wykonywanej obserwacji wnętrze lunety ma tendencję nagrzewania. Ciemny filtr absorbuje światło od Słońca generując temperaturą znacznie wyższą niż same zewnętrzne otoczenie. Ważne aby filtr, który używamy był oznaczony UHV pochłaniający  promieniowanie nadfioletowe. Włoski astronom Galileusz obserwował przez długi czas Słońce przez zakopcone szkło umieszczając je przed obiektywem swojej lunety. Szkło nie było zabezpieczone przed UHV bo skąd i pod koniec jego życia uległ znacznym pogorszeniu. Jeżeli prowadzimy obserwacje wizualnie  najlepiej wykonać sobie własny helioskop. Urządzenie takie po raz pierwszy zastosował Herschel dlatego nazwano jego helioskopem Herschela. Bardziej ulepszył te urządzenie Brandt, helioskop jego składa się z dwóch prostokątnych pryzmatów, który skutecznie usuwa nadmiar światła słonecznego przepuszcza on tylko 0,5%. Mimo, że zastosujemy helioskop Brandta to tak na obiektywie musimy zamocować ciemny filtr przeciwsłoneczny. Wykonywanie obserwacji Słońca najlepiej unikać w porze południowej kiedy atmosfera ziemska lokalnie  w  miejscu obserwatora jest nagrzana. W&oac[...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – JEGO OBSERWCJE NA PRZESTRZENI DŁUGICH LAT cz. (37/55)
20-02-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – JEGO OBSERWCJE NA PRZESTRZENI  DŁUGICH LAT cz. (37/55) Spoglądając przez teleskop oczywiście w zachowaniu wszelkich wymogów bezpieczeństwa na Słońce obserwując grupy słoneczne stwierdzimy, że z doby na dobę zmieniają nie tylko swój kształt ale również i  położenie. Położenie wiąże się z rotacją  naszej dziennej gwiazdy dokonując w miarę możliwości systematycznych obserwacji dla naszej satysfakcji naukowej stwierdzimy jak nasze obserwacje są ważne. Jak nasza ziemska atmosfera zachowuje się podczas aktywności słonecznej kiedy dochodzi w danym cyklu do jej maksimum. Tak samo obserwujemy jej zachowanie  kiedy na powierzchni Słońca nie ma żadnej plamy lub występują w małych ilościach. Dlaczego jest to takie  ważne ponieważ możemy w jakiś sposób  bezpośrednio stwierdzić i wyciągnąć  prawidłowe wnioski  jaki wpływ na zjawiska meteorologiczne i w ogóle na nasze życie na Ziemi ma wpływ nasza dzienna gwiazda. Abyśmy  mogli powiedzieć coś o naszym  Słońcu to nie tylko nasze obserwacje kształtują jego obraz ale również obserwacje wykonane przez astronomów i miłośników astronomii 50 czy 100 lat temu. Każdy z nas w tej chwili i  w przeszłości dokonuje i dokonywał jego obserwacji w momencie w którym mu było żyć. Dopiero całość zestawienia daje nam dokładna wiedzę i obraz na jego temat jak nasze Słońce zachowuje się  na przestrzeni  dziesiątek [...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – METODY AMATORSKIEJ OBSERWACJI cz. (36/55)
15-02-2019 http://sos.poa.com.pl///foto/aktualnosci_artykuly/ilxommwWCxc8NFi6UuoZOERTCYmQOo.jpg

SŁOŃCE – METODY AMATORSKIEJ OBSERWACJI cz. (36/55) Słońce to najbardziej łatwy obiekt do wykonywania systematycznych naukowych obserwacji jakie mogą prowadzić miłośnicy astronomii. Przy zachowaniu środków bezpieczeństwa jego obserwacje dostarczą miłośnikom satysfakcji na tyle, że mogą wnieść swoją cząsteczkę naukowego wkładu. Stosunkowa bliska jego odległość od Ziemi widoczność pozornej tarczy na sferze niebieskiej obserwatorom daje dużo informacji o procesach wizualnych jakie zachodzą na jego powierzchni. Nasza  gwiazda dla miłośników astronomii, którzy chcą tylko dokonywać obserwacji w sposób systematyczny stanowi najłatwiejszy obiekt obserwacyjny. Do tego celu nie trzeba koniecznie stosować profesjonalnych obserwacyjnych urządzeń optycznych. Dla miłośnika wystarczy nie duża luneta czy teleskop. Słońce dostarcza nam tyle światła bez przeszkód na jego powierzchni możemy dostrzec dużo ciekawych szczegółów.  Przy wykonywaniu obserwacji Słońca ważna od średnicy obiektywu teleskopu jest jego ogniskowa. Chociaż teraz mimo, że nawet teleskopy posiadają niedużą ogniskowa 800-1000 mm możemy w miejsce okularu wstawić soczewkę Barlowa za pomocą której nawet dwukrotnie możemy wydłużyć jego ogniskową. Im dłuższa ogniskowa ale nie  większa niż 2000 mm (większej nie ma sensu stosowania) możemy obserwować więcej na tarczy szczegółów w postaci grup słonecznych.  W sumie nie ma równi[...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – POGODA KOSMICZNA cz.(35/55)
10-02-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – POGODA KOSMICZNA cz.(35/55)   Do wykonywania rejestracji cząsteczek, uwięzionych w polu magnetycznym naszej planety szybko odkryto 27-28 dniowa zależność. Chodzi tu okresowy sposób w jaki się powtarza zakłócenia pola magnetycznego odczuwalne przez łączność radiową. Nie chodziło uczonym o cykliczny okres związany z pojawianiem  się ilościowym plam ale płynącego strumienia wiatru słonecznego. Naukowcy doszli do wniosku, że ten okres związany jest z obrotem wirowym Słońca dookoła swej osi. Jeżeli taka zależności intensywności w takim okresie istnieje astronomowie za wszelką cenę chcieli się dowiedzieć co jest tego powodem. Na powierzchni Słońca występują różne złożone procesy, które mają poważny wpływ na przebieg zakłócenia ziemskiego pola magnetycznego. Do tych procesów zaliczamy  występowanie grup słonecznych, rozbłysków powierzchniowych, dziur koronalnych. Rozbłyski słoneczne współgrają ze sobą z ilościowym pojawianiem się plam słonecznych. Kiedy dochodzi do rozbłysku, który jest źródłem wyzwolenia ogromnych ilości protonów i elektronów z jego powierzchni to taki rozbłysk możemy na Ziemi odczuć dopiero po upływie trzech – czterech dniach. Maksimum  takiej burzy magnetycznej zachodzi  wówczas kiedy Ziemia dostanie centralną porcje cząsteczek. Musi on być przestrzenie centralnie ustawiona w stosunku do tarczy słonecznej. Jeżeli tak się [...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – SKANER SŁONECZNY PARKER SOLAR PROBE cz. (34/55)
08-02-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – SKANER SŁONECZNY  PARKER  SOLAR PROBE  cz. (34/55) Nasza dzienna gwiazda jest pod każdym względem naukowo interesująca. Można bardzo szczegółowo  ją obserwować  ponieważ naukowcy posiadają najnowsze urządzenia badawcze. Obserwacje wykonywane są  z powierzchni Ziemi, sieć  obserwatoriów astronomicznych wyposażone w specjalne słoneczne teleskopy dostarczając  naukowcom bardzo ogromnych cennych danych. Początek XXI wieku,  obserwacje  Słońca możemy wykonywać za pomocą specjalnych sond kosmicznych umieszczonych poza atmosferą ziemska. Takie słoneczne kosmiczne obserwatoria monitorują przez 24 godziny  na dobę obraz Słońca. Informacje spływające z kosmosu na temat Słońca są już tak precyzyjne niż od danych jakich uzyskujemy z powierzchni Ziemi. Kosmos pozbawiony jest atmosferycznych wad uzyskane dane na temat słońca dochodzą w sposób bezpośredni. W chwili obecnej NASA w stronę Słońca leci  specjalna sonda kosmiczną o nazwie Parker Solar Probe  zanurzy się koronie słonecznej dopiero 2024 roku.  Sonda do powierzchni naszej dziennej gwiazdy jeżeli wszystko pójdzie zgodnie z planem na odległość 6 mln km. Dzięki jej  zapewne wiedza o naszym  Słońcu diametralnie wzrośnie. Nigdy nie byliśmy w tak bliskim sąsiedztwie naszej dziennej gwiazdy. Obrazy jakie zostaną przesłane z tak bliskiej odległości od niego na pewno na Ziemię naukowcy pozyskają nowe naukowe dane[...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – PRZYSZŁOŚĆ cz.(33/55)
05-02-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – PRZYSZŁOŚĆ cz.(33/55) Ewolucja Słońca trwała i trwać będzie w dalszym ciągu. Kiedy miną następne miliardy lat  Słońce wyniku spalania wodoru straci od 10% - 15% bezpowrotnie swoje paliwo. Po tej stracie  wodorowego paliwa nastąpi zwiększenie rozmiarów naszej dziennej gwiazdy. Na ciągu głównym w diagramie H-R  Słońce zajmie już inne całkiem tam położenie. Temperatura powierzchniowa szybko zmniejszy się o połową przyjmując kategorię czerwonego  olbrzyma. Za czym stanie się czerwonym olbrzymem przejdzie  ona przez stadium  gwiazdy czerwonego podolbrzyma to normalna droga ewolucji aby Słońce stała się właśnie czerwonym olbrzymem. Słońce przyjmie ten stan kiedy osiągnie od wieku zerowego 6 miliardów lat. Jasność absolutna gwałtownie wzrośnie nawet do 150 razy  wielkość absolutna -0,63 mag. Zwiększy również swoje rozmiary nawet 50 krotnie  obecnie. Przy takiej dawce promieniowania i zwiększenia rozmiaru naszego Słońca wszelkie życie na powierzchni naszej Ziemi nie jest możliwe do dalszej egzystencji. Ludzie planety  się przesiedlić  ziemio-podobne planety do zamieszkanie. Jednak w dalszym ciągu zapasy już tak drastyczne będą się zmniejszać wodór całkowicie się wypali pozostanie tylko hel. Od tego właśnie momentu Słońce będzie przechodził proces kurczenia się swoich  rozmiarów wszystko będzie to z jednoczesnym wyrzuceniem zewnętrznej materii słonecznej. Temperatura [...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – ABSOLUTNA WIELKOŚĆ cz. (32/55)
02-02-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – WIELKOŚĆ ABSOLUTNA cz. (32/55)  Wielkość natężenia blasku każdej gwiazdy mierzymy wielkością absolutną  astronomowie ustalili  odległość wynoszącą 10 parseków tj. 32,6 lat świetlnych. Każda gwiazda niezależnie czy duża czy mała odmierzana jest wielkością absolutną. Nasze Słońce z odległości 10 parseków widać jak gwiazdę +4,83 mag czyli jeszcze jest w zasięgu  naszego ludzkiego oka bez użycia  lornetki. Deneb jasna gwiazda z gwiazdozbioru Łabędzia posiada wielkość absolutną -8,73. W przestrzeń kosmiczną wysyła  300 tyś razy więcej energii od naszego Słońca w tym samym czasie. Natomiast najjaśniejsza gwiazda po naszym Słońcu na sferze niebieskiej Syriusz oddalony ok. 10 lat świetlnych   jest dwukrotnie większy od naszego Słońca wysyła w przestrzeń  kosmiczną 23 razy więcej energii w tym samym czasie niż nasze Słońce i z odległości 10 parseków świeciłaby jak gwiazda + 1,25 mag.  Gdyby Syriusza umieszczono na miejscu Słońca z powierzchni Ziemi świeciłby blaskiem -30,12 mag.  Tarcza jego byłaby wielkości 1* na Ziemi panowałby temperatura jak na powierzchni Wenus o  życiu nie byłoby mowy. Wielkość absolutną mamy wytłumaczoną powróćmy do ewolucji naszej dziennej gwiazdy. Na podstawie badan obserwacyjnych i dobrze za znajomieni z fizyką jądrową astrofizycy przeszli do analizy rachunkowej. Już na oczątku swojego życia jednak zapas wodoru  główne paliwo Słońca poci[...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – JASNOŚĆ ABSOLUTNA cz. (31/55)
31-01-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – JASNOŚĆ ABSOLUTNA cz. (31/55)  Astrofizycy ogłaszając swoje teorie przekonani swej pewności w 100% ponieważ bardzo szybki i radykalny postęp  w fizyce jądrowej i kwantowej jaki dokonał się na przełomie XX/XXI wieku mogli ogłaszać naukowe spostrzeżenia. Nowe fakty naukowe i obserwacyjne dostarczają  coraz to nowych argumentów świadczących o słuszności  ewolucji Słońca i gwiazd.  Obserwując nasze Słońce najbliższą gwiazdę wiemy o nim no prawie wszystko i podstawa, że przeszłość i przyszłość heliofizykom jest doskonale znana. W takim stanie nauki i prawidłowego rozumowania  dotyczącego przyszłości naszego Słońca  teoria jest pewna. Cofnijmy się jeszcze raz do przeszłości o jakieś 4,5-5,0 mld lat w naszej Galaktyce zapewne takich obłoków materii międzygwiezdnych było mnóstwo. Heliofizycy i astrofizycy  są zgodni, że masa obłoku międzygwiezdnego z którego powstawało Słońce nie wiele różniła się  od masy dzisiejszego Słońca. Skład chemiczny też był taki sam ale więcej jednak było wodoru. Kurczenie się takiegoż obłoku musiało trwać dość krótko w skali kosmicznego czasu przypuszcza się, że okres to 30 – 50 mln lat. Jest już masa odpowiedni skład chemiczny ciśnienie i temperatura teraz tylko samoczynny „zapłon”  reakcji termojądrowej ten moment przez heliofizyków nazywany jest terminem zerowym lub wieku zerowego. Kiedy to wszystko się zaczęło już jedn[...]

<< Poprzenia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Następna >>