Raporty wysyłamy do 10 dnia następnego miesiąca.

Polskie Towarzystwo Miłośników Astronomii

Sekcja Obserwacji Słońca


2020-04-04    Czas UT: 14:04 (Data juliańska: 2458944.086)
P= -26.25°   Bo= -6.32°   Lo= 264.87°   Carr. Rot 2229
Przejdź do generatora efemeryd
ARTYKUŁY

Liczba WOLFA sposób wyznaczania. cz. (48/55)
05-04-2019 Janusz Bańkowski

Obserwacja tarczy słonecznej jest bardzo prosta trzeba najpierw zliczyć ilość grup plam słonecznych na tarczy i oznaczona jest przez literę g.  Jeżeli to uczynimy to liczymy na tarczy słonecznej wszystkie widoczne plamy oznaczamy literą f. Teraz tylko odpowiednie wartości podstawić do wzoru aby uzyskać z obserwacji z jednej doby liczbę Wolfa R. Obserwację obserwator wykonuje w danym dniu tylko raz i sugerowana jest nie mniejszej niż  w odstępstwie co 24 godziny. Oczywiście obserwacja uzależniona jest od warunków atmosferycznych w danym miejscu. Może być wykonana mniejszej lub większej wartości godzin ale jedna danego dnia.  Załóżmy, że w czasie wykonanej obserwacji zliczyliśmy 5 grup i we wszystkich tych grupach znajdują się 28 plam. Zgodnie z obowiązującym wzorem liczba Wolfa R = 10 * 5 + 28 = 78. Jeżeli teraz wartości g i f się zmniejszają to  w czasie liczba Wolfa R jest mniejsza lub większa. Obserwacje wykonywane systematycznie zestawia się w dni miesiąca i na podstawie ich ustala się średnią liczbę Wola. Dane napływające od innych obserwatorów również się zestawia uśredniając liczbę w danym miesiącu. Z kolei prowadzenie obserwacje i dane,  wprowadzane na  przestrzeni  dziesiątków lat stworzy nam odpowiedni wykres z okresową być może nie regularną liczbą, ale regularnym czasie. Wówczas stworzymy odpowiedni obraz jak zachowuje się nasze słoneczko pod względem swojej aktywności. Wówczas [...]

ARTYKUŁY

Słońce - wyliczenie liczby Wolfa Słoneczna astronomia cz. (47/55).
02-04-2019 Janusz Bańkowski

Głównym celem obserwacji Słońca wykonywanych przez miłośników astronomii jest wyznaczenie liczby Wolfa. Liczba Wolfa to wyrażony i  usystematyzowany rodzaj obserwacji, którego łatwo jest ja wyznaczyć. Przed liczbą Wolf zliczano wszystkie plamy jakie widoczne są na tarczy słonecznej podczas każdej obserwacji danego dnia. Liczby tylko stanowiły wartości, które nie charakteryzowały  w jakiś szczególny sposób aktywność słoneczną. Dopiero szwajcarski astronom Rudolf Wolf (1816-1893) dyrektor obserwatorium astronomicznego w Zurichu postanowił w sposób bardziej przejrzysty pogrupować plamy słoneczne. Wartości ich nazwano później liczbą Wolfa obserwując je przez lunetę o średnicy obiektywu 80 mm i ogniskowej 1100 mm. To co widział przez swoją lunetę na powierzchni tarczy słonecznej skrupulatnie zapisywał. Przyrząd ten przez 100 lat był narzędziem wzorcowym przez którego każdy obserwator Słońca używał swojej lunetę o tych samych technicznych parametrach średnicy obiektywu i ogniskowej. Jeżeli przyrząd był mniejszy lub większy trzeba było do wyznaczenia liczby Wolfa zastosować odpowiedni współczynnik obliczeniowy. Przyrząd ten do tej pory obowiązuje  ale przez lunetę Rudolfa Wolfa nie wykonuje się już żadnej   obserwacji Słońca. Teraz centrale główną przeniesiono do Brukseli zachowano ten sam parametr liczby Wolfa jak i jego lunety. Rudolf Wolf jako doskonały obserwator Słońca poda[...]

ARTYKUŁY

Słońce historyczna analiza aktywności cz. (46/55)
29-03-2019 Janusz Bańkowski

Słońce historyczna analiza aktywności cz. (46/55) Badania przejawów aktywności słonecznej nie należą do łatwej sprawy. Żeby wyciągać jak najprawdziwsze dokładne wnioski wymaga to analizy z obserwacji Słońca wykonanych w przeszłości. Wymaga to jednak ogromnego poświęcenia czasu aby móc prawidłowo cały nakład pracy wstawić do jednego „worka” w tym przypadku w jedną tabelę. Na podstawie dokonać wyliczeń i statystycznej analizy, a później wszystko przeniesiono na odpowiedni wykres.  Takimi zestawieniami zajmowała się amerykański astronom J. Eddy, który ponad 40 lat temu dokonał odpowiedniej analizy. Odkrył przeglądając wszystkie historyczne dostępne obserwacje naszej dziennej gwiazdy, że w latach 1645-1715 plam słonecznych nie występowały. Jeżeli  już się ukazywały to w  małych ilościach i tak przypadająca maksymalna aktywność Słońca na 1705 rok liczba Wolfa wynosiła 58 pięć lat wcześniej 1700 rok była tylko wartością bardzo mała 5. Dane te świadczą o minimalnych ilościach plam słonecznych na jego powierzchni. Amerykański astronom nie był osamotniony w swoich badawczych pracach podobną analizę dokonali inni naukowcy 100 lat wcześniej od niego. Byli to niemiecki astronom Gustaw Sporer , który dokładna analizę obserwacyjna wykazał w swojej pracy w 1887 roku. Niezależną również analizę w 1890 roku rozpoczął angielski astronom Edward Munder. Tutaj nowych danych do historycznych analiz amerykański astronom J. [...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – POCZĄTEK KAŻDEGO CYKLU cz. (45/55)
26-03-2019 Janusz Bańkowski

Każdy początek cyklu zapowiada to pojawianie się plamek i plam w poszczególnych grupach w szerokościach  heliograficznych nie mniejszej niż 40*-  max  50*  po obu stronach półkul. Z upływem czasu miesięcy każda  seria grup pojawia się coraz to bliżej słonecznego równika.  Strefa grup zbliża się każdorazowo nowych już powstałych co 0,15*- 0,20*. Jeżeli wykonamy  odpowiedni rysunek  siatkę heliograficzna Słońca narysujemy w postaci prostokąta oznaczając ja  odpowiedni osiami szerokość i długość heliograficzną to na podstawie naszych obserwacji utworzy się wykres skrzydeł  motyla. Wykres „motyli” obrazuje nam w dość w dokładny sposób  jak w czasie  poszczególne grupy plam słonecznych zajmują swoje położenie. Jak ten cały ich proces powoli się zmienia. Bardzo ciekawym procesem jest biegunowość magnetyczna plam.  Każda plama w danej grupie to potężne sztabki magnesów. Jeżeli dana grupa słoneczna jest złożona z jednej plamy to wartość maksymalna jej natężenia magnetycznego przypada w centrum ciemnego jadra tej plamy potrafi osiągnąć wartość 4000 –  5000 erstedów. W partiach półcieniowych plamy, która jest nim ona otoczona natężenie tam pola magnetycznego spada do zera. Całkowicie inaczej sprawa odnosi się do grup słonecznych w których występuję kilka plam. Taka grupa charakteryzuje się odpowiednią specyfiką mianowicie prze[...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – HISTORYCZNE NAUKOWE JEGO OBSERWACJE cz. (44/55)
23-03-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – HISTORYCZNE NAUKOWE JEGO OBSERWACJE cz. (44/55) Pierwszym człowiekiem, który zwrócił uwagę jak zachowuje się nasza dzienna gwiazda był niemiecki miłośnik astronomii Henrich Schwabe żyjący w latach 1789-1875. By to jak na tamtejsze czasy znakomity obserwator Słońca.  Słońce pochłonęło go do reszty kiedy tylko mógł poświęcał się jego obserwacjom. Jak pisał swój pierwszy teleskop wygrał kiedy brał udział w losowaniu na jakieś fantowej loterii. Przez przypadek jaki zrządził mu los loteryjny zajął się astronomią. Było to w październiku 1825 roku i kiedy skierował obiektyw lunety w stronę Słońca zabezpieczony ciemnym filtrem dostrzegł na jego powierzchni plamy słoneczne. Teleskop i  astronomia tak wciągnęły jego wir zainteresowań przyznając się, że bez niej nie da się żyć. Już w 1826 roku przez swój teleskop próbował znaleźć planetę, która znajdowałby  się bliżej niż Merkury. Niestety  takowej nie odnalazł ale coraz bardziej regularnie rozpoczął obserwacje Słońca. Tak na poważenie rozpoczął obserwacje naszej dziennej gwiazdy od 1843 roku. Bogaty materiał obserwacyjny Słońca przez okres prawie 25 lat. Skrupulatnie wszystko notował, zapisywał każdą ilość plam słonecznych jakie pojawiły się na jego tarczy.  Swoje obserwacje jakie przeprowadzał i porównując je z obserwacjami i historycznymi po 1610 roku od czasów Galileusza pozwoliła wyciągnąć jemu prawidłowe wnioski. Odkrył 11[...]

ARTYKUŁY

Słońce dnia 17-03-2019 rok 07:50 UTC nr 09/034/mar/1093
17-03-2019 Janusz Bańkowski

Ponownie Słońce weszło w swoją kolejną ciszę aktywności zerowej. Na jego powierzchni nie występuje ani jedna grupa plam słonecznych.   fot. J. Bańkowski teleskop TN114/1000  ( po wytrawieniu lustra)  filtr 1xND96-0.3+1x#58(ciemno-zielony) +body ESO550D. [...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – TRANZYT GRUPY cz. (43/55)
15-03-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – TRANZYT   GRUPY cz. (43/55) Dynamika ruchu danej grupy plam po powierzchni tarczy słonecznej jest bardzo ciekawa. Jeżeli mamy możliwość wykonywania fotografii Słońca przez teleskop w odstępach 24 godzinnych każdego dnia uzyskamy ciekawy jej „tranzyt”. Po złożeniu odpowiedniej ilości zdjęć możemy otrzymać kilkunastu sekundowy film. Fotografując odpowiednią upatrzoną grupę dostrzeżemy jak dobowo o jeden stopień na powierzchni zajmuje inne już swoje położenie. Dokonując powolnego przemieszczania się „tranzytu” grupy po upływie  8-10 dniach zaobserwujemy jak jedna z plam ta przednia  wykonuje krok do tyłu o nie cały ułamek stopnia 0,2-0,3*. Przy takim zawirowaniu wstecznym plam porusza się w stronę przeciwną ale już znacznie wolniej. Natomiast tylna plama porusza się dalej  prawidłowo ze wschodu na zachód. Obserwując taki ruch grupy jesteśmy pod wrażeniem i jednocześnie naocznymi świadkami jej dynamiki i przemiany. Plamy to najbardziej widowiskowe szczegóły powierzchni tarczy słonecznej. Dostarczają astronomom mnóstwo  informacji o aktywności słonecznej jak i również jak nasza dzienna gwiazda się zachowuje. Okresowo średnio co 11 lat liczba grup plam słonecznych intensywnie wzrasta wartości maksymalnej. Później przez 5,5 lat liczba powili maleje osiągając minimalna wartość. Po tym określa następuje odwrotny proces, proces wzrostu ilościowy grup słonecznych. Jeden z rekor[...]

ARTYKUŁY

Słońca – przepowiednia aktywności cz.(42/55)
11-03-2019 Janusz Bańkowski

Słońca – przepowiednia aktywności  cz.(42/55) Generalnie obserwując Słońce jego powierzchnię w mniejszych grupach w których występują plamy połączone wspólnym półcieniem ich wspólne „małżeństwo”. Taki związek nie trawa dłużej jak 10-12 dni , a nawet i krócej. Zostają one rozłączone tworząc oddzielne plamy połączone jedynie szeregiem małych plam i plamek otoczone nikłym półcieniem.  Sama dynamika ruchu plam słonecznych w grupach jest bardzo ciekawa jak i również jej główny „tranzyt” przemieszczania ze  wschodu tarczy w kierunku zachodnim.  Astronomowie stworzyli odpowiednią różnoraką skalę kategorii oznaczając poszczególne typy  ich grup dużymi i małymi litrami. Oczywiście nie będę tutaj typów kategorii przedstawiał. Każdy zainteresowany tym zagadnieniem  może wejść na stronę Sekcji Obserwatorów Słońca PTMA tam znajduje się szablon poszczególnych typów grup słonecznych przyporządkowanej każdej literze. Można wyrazić ogólną opinię,  że małe  grupki pod względem ich rozmiarów w sumie nie sprawiają kłopotów przyporządkowania jej odpowiedniej kategorii. Natomiast w grupach pod względem rozmiarów przeciętnych prowadząc systematycznie obserwacje trzeba się troszkę „ na kombinować” oczywiście w prawidłowy sposób aby z doby na dobę określić jej kategorię. Kategorie o[...]

ARTYKUŁY

SŁONCE – WIZUALNA OBSERWACJA cz. (41/55)
07-03-2019 Janusz Bańkowski

SŁONCE – WIZUALNA OBSERWACJA cz. (41/55) Jeżeli obserwujemy naszą dzienną gwiazdę w komfortowych atmosferycznych i  termicznych warunkach możemy zaliczyć taką obserwację do udanych.  W ten sposób  przyczyniamy  się wnosimy wkład  do naukowych osiągnięć obserwacyjnych. Obserwując Sońce wizualnie czy projekcyjnie bez przeszkód zauważmy w okresie jej wzmożonej aktywności jego tarcza wypełniona jest ciemnymi i jasnymi miejscami. Ciemne miejsce to grupy słoneczne plamy w których temperatura jest mniejsza o 1000-1500 K od otoczenia. Niekiedy plamy otoczone są tzw. półcieniami okalając ciemne jądra plam. Przy dobrych warunkach obserwacyjnych zaobserwujemy wizualnie również granulacje, pory i pochodnie. Najbardziej z tej formacji widoczne są pochodnie. Pory  i granulacje żyją w fotosferze swoja chwilą, pochodnie dość jasne obiekty jaśniejsze od tarczy słonecznej widoczne w postaci smug są zapowiedzą pojawiania się w tych miejscach plam. Pochodnie zajmują znacznie większy obszar niż sama grupa plam niekiedy już wygenerowana plama otoczona jest pochodniami. Pochodnie mogą utrzymywać się na powierzchni niż sama plama. Najbardziej pod względem wizualnym obserwacyjnym są grupy dość dużych rozmiarów. Ostatnia taka ogromna grupa wielkości ok. 2 średnic Jowisza miała miejsca podczas maksimum 24 cyklu oznaczona numerem 2192. Ukazała się na tarczy w pierwszej dekadzie w październiku 2014 roku. W miarę upływu c[...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – OBSERWACJA METODA PROJEKCYJNA cz.(40/55)
05-03-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – OBSERWACJA METODA PROJEKCYJNA cz.(40/55) Za pomocą stosowania teleskopów o różnych parametrach technicznych miłośnik na ekranie słonecznym uzyskać następujący  obraz jego tarczy.  Przeważnie każdy miłośnik astronomii posiada w powszechnym użytku teleskop o średnicy od 150 do 200 mm i ogniskowej 1000 mm. Przy takiej średnicy i typowym okularze 20 mm aby uzyskać tarczę słoneczną o średnicy  15 cm ekran słoneczny musimy umieścić w odległości 32 cm (to dla teleskopu 150 mm i ogniskowej 1000 mm). Stosując teleskop 200 mm średnicy lustra i ogniskowej 1000 mm o tym samym okularze ekran musi znajdować się w odległości 42 cm wówczas średnica tarczy słonecznej wyniesie 20 cm. Jeżeli tą sztukę  opanujemy przy uzyskiwaniu odpowiedniej średnicy tarczy słonecznej. Czas rozpocząć naukową obserwację i celem  obserwacji jest zaznaczenie wszystkich wizualnych szczegółów, które dostrzeże nasze ludzkie oko. Najlepiej na ekranie słonecznym na papierze umieszczamy kartkę  papieru cyrklem i ołówkiem zakreślonym okręgiem o średnicy rzucanej tarczy słonecznej. Ołówkiem tarcze słoneczną dzielimy na cztery ćwiartki zaznaczając prawidłowe kierunku N i S oraz E i W. Jeżeli będziemy przyglądać się słonecznej tarczy bez trudności stwierdzimy, że centrum jego tarczy świeci znacznie jaśniej niż jego brzegi. Słońce jak wiemy jest ogromną kulą gazową jasność naszej gwiazdy z brzegów jego tarczy do[...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – METODA PROJEKCJI cz.(39/55)
28-02-2019

Obserwacja wizualna fotograficzna wymaga od nas nie tylko precyzji ale podyktowana jest względami bezpieczeństwa. Koszt takich obserwacji jest droższy już nie mówimy o samym teleskopie ale aparacie fotograficznym, odpowiednim prowadzeniu zegarowym oraz zespół filtrów słonecznych. Na to wszystko trzeba przeznaczyć odpowiednie finansowe środki. Najtańszym sposobem prowadzenia obserwacji (w sumie 95% koszt samego teleskopu) jest metodą projekcyjną.  Metoda ta jest w sumie stosowana na szeroką skalę wśród miłośników astronomii którzy chcą systematycznie  prowadzić obserwacje Słońca. Metoda projekcyjna jest metoda najbezpieczniejszą i najwygodniejszą wówczas sami sobie możemy stworzyć komfort obserwacyjny. Polega ona na umieszczeniu specjalnego ekranu osadzonego sztywna za okularem teleskopu w pewnej odległości. Wówczas utworzony obraz rzucany jest na ekran gdzie widoczne na powierzchni tarczy jego strukturalne szczegóły. Niektóre teleskopy już przy zakupie wyposażone są w ekran słoneczny. Jeżeli nie wówczas możemy w łatwy sposób taki ekran skonstruować. Do wyciągu okularowego musimy dopasować jeden mocny pręt lub dwa na końcu umieszczamy kwadratową cienka sklejkę lub sztywna tekturkę. Najlepiej jest ja pomalować na taki kolor biały. W połowie konstrukcji umieśćmy również tekturę troszkę rozmiarowo większa od ekranu. Taka konstrukcja przy  dobieraniu ostrości obrazu Słońca[...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – METODYKA BEZPIECZNEJ OBSERWACJI cz. (38/55)
24-02-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – METODYKA BEZPIECZNEJ OBSERWACJI cz. (38/55) Do wykonywania obserwacji Słońca można stosować mniejsze optyczne przyrządy lunetki nawet o średnicy obiektywu 50-60 mm. Oczywiście przy takich lunetach również trzeba zachowywać warunki bezpieczeństwa. Stosując odpowiednie ciemne filtry trzeba pamiętać przy bezpośredniej wykonywanej obserwacji wnętrze lunety ma tendencję nagrzewania. Ciemny filtr absorbuje światło od Słońca generując temperaturą znacznie wyższą niż same zewnętrzne otoczenie. Ważne aby filtr, który używamy był oznaczony UHV pochłaniający  promieniowanie nadfioletowe. Włoski astronom Galileusz obserwował przez długi czas Słońce przez zakopcone szkło umieszczając je przed obiektywem swojej lunety. Szkło nie było zabezpieczone przed UHV bo skąd i pod koniec jego życia uległ znacznym pogorszeniu. Jeżeli prowadzimy obserwacje wizualnie  najlepiej wykonać sobie własny helioskop. Urządzenie takie po raz pierwszy zastosował Herschel dlatego nazwano jego helioskopem Herschela. Bardziej ulepszył te urządzenie Brandt, helioskop jego składa się z dwóch prostokątnych pryzmatów, który skutecznie usuwa nadmiar światła słonecznego przepuszcza on tylko 0,5%. Mimo, że zastosujemy helioskop Brandta to tak na obiektywie musimy zamocować ciemny filtr przeciwsłoneczny. Wykonywanie obserwacji Słońca najlepiej unikać w porze południowej kiedy atmosfera ziemska lokalnie  w  miejscu obserwatora jest nagrzana. W&oac[...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – JEGO OBSERWCJE NA PRZESTRZENI DŁUGICH LAT cz. (37/55)
20-02-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – JEGO OBSERWCJE NA PRZESTRZENI  DŁUGICH LAT cz. (37/55) Spoglądając przez teleskop oczywiście w zachowaniu wszelkich wymogów bezpieczeństwa na Słońce obserwując grupy słoneczne stwierdzimy, że z doby na dobę zmieniają nie tylko swój kształt ale również i  położenie. Położenie wiąże się z rotacją  naszej dziennej gwiazdy dokonując w miarę możliwości systematycznych obserwacji dla naszej satysfakcji naukowej stwierdzimy jak nasze obserwacje są ważne. Jak nasza ziemska atmosfera zachowuje się podczas aktywności słonecznej kiedy dochodzi w danym cyklu do jej maksimum. Tak samo obserwujemy jej zachowanie  kiedy na powierzchni Słońca nie ma żadnej plamy lub występują w małych ilościach. Dlaczego jest to takie  ważne ponieważ możemy w jakiś sposób  bezpośrednio stwierdzić i wyciągnąć  prawidłowe wnioski  jaki wpływ na zjawiska meteorologiczne i w ogóle na nasze życie na Ziemi ma wpływ nasza dzienna gwiazda. Abyśmy  mogli powiedzieć coś o naszym  Słońcu to nie tylko nasze obserwacje kształtują jego obraz ale również obserwacje wykonane przez astronomów i miłośników astronomii 50 czy 100 lat temu. Każdy z nas w tej chwili i  w przeszłości dokonuje i dokonywał jego obserwacji w momencie w którym mu było żyć. Dopiero całość zestawienia daje nam dokładna wiedzę i obraz na jego temat jak nasze Słońce zachowuje się  na przestrzeni  dziesiątek [...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – METODY AMATORSKIEJ OBSERWACJI cz. (36/55)
15-02-2019 http://sos.poa.com.pl///foto/aktualnosci_artykuly/ilxommwWCxc8NFi6UuoZOERTCYmQOo.jpg

SŁOŃCE – METODY AMATORSKIEJ OBSERWACJI cz. (36/55) Słońce to najbardziej łatwy obiekt do wykonywania systematycznych naukowych obserwacji jakie mogą prowadzić miłośnicy astronomii. Przy zachowaniu środków bezpieczeństwa jego obserwacje dostarczą miłośnikom satysfakcji na tyle, że mogą wnieść swoją cząsteczkę naukowego wkładu. Stosunkowa bliska jego odległość od Ziemi widoczność pozornej tarczy na sferze niebieskiej obserwatorom daje dużo informacji o procesach wizualnych jakie zachodzą na jego powierzchni. Nasza  gwiazda dla miłośników astronomii, którzy chcą tylko dokonywać obserwacji w sposób systematyczny stanowi najłatwiejszy obiekt obserwacyjny. Do tego celu nie trzeba koniecznie stosować profesjonalnych obserwacyjnych urządzeń optycznych. Dla miłośnika wystarczy nie duża luneta czy teleskop. Słońce dostarcza nam tyle światła bez przeszkód na jego powierzchni możemy dostrzec dużo ciekawych szczegółów.  Przy wykonywaniu obserwacji Słońca ważna od średnicy obiektywu teleskopu jest jego ogniskowa. Chociaż teraz mimo, że nawet teleskopy posiadają niedużą ogniskowa 800-1000 mm możemy w miejsce okularu wstawić soczewkę Barlowa za pomocą której nawet dwukrotnie możemy wydłużyć jego ogniskową. Im dłuższa ogniskowa ale nie  większa niż 2000 mm (większej nie ma sensu stosowania) możemy obserwować więcej na tarczy szczegółów w postaci grup słonecznych.  W sumie nie ma równi[...]

ARTYKUŁY

SŁOŃCE – POGODA KOSMICZNA cz.(35/55)
10-02-2019 Janusz Bańkowski

SŁOŃCE – POGODA KOSMICZNA cz.(35/55)   Do wykonywania rejestracji cząsteczek, uwięzionych w polu magnetycznym naszej planety szybko odkryto 27-28 dniowa zależność. Chodzi tu okresowy sposób w jaki się powtarza zakłócenia pola magnetycznego odczuwalne przez łączność radiową. Nie chodziło uczonym o cykliczny okres związany z pojawianiem  się ilościowym plam ale płynącego strumienia wiatru słonecznego. Naukowcy doszli do wniosku, że ten okres związany jest z obrotem wirowym Słońca dookoła swej osi. Jeżeli taka zależności intensywności w takim okresie istnieje astronomowie za wszelką cenę chcieli się dowiedzieć co jest tego powodem. Na powierzchni Słońca występują różne złożone procesy, które mają poważny wpływ na przebieg zakłócenia ziemskiego pola magnetycznego. Do tych procesów zaliczamy  występowanie grup słonecznych, rozbłysków powierzchniowych, dziur koronalnych. Rozbłyski słoneczne współgrają ze sobą z ilościowym pojawianiem się plam słonecznych. Kiedy dochodzi do rozbłysku, który jest źródłem wyzwolenia ogromnych ilości protonów i elektronów z jego powierzchni to taki rozbłysk możemy na Ziemi odczuć dopiero po upływie trzech – czterech dniach. Maksimum  takiej burzy magnetycznej zachodzi  wówczas kiedy Ziemia dostanie centralną porcje cząsteczek. Musi on być przestrzenie centralnie ustawiona w stosunku do tarczy słonecznej. Jeżeli tak się [...]

<< Poprzenia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Następna >>