Raporty wysyłamy do 10 dnia następnego miesiąca.

Polskie Towarzystwo Miłośników Astronomii

Sekcja Obserwacji Słońca


2019-05-19    Czas UT: 21:12 (Data juliańska: 2458623.383)
P= -19.65°   Bo= -2.17°   Lo= 177.14°   Carr. Rot 2217
Przejdź do generatora efemeryd

SŁONCE – WIZUALNA OBSERWACJA cz. (41/55)


07-03-2019 Janusz Bańkowski

SŁONCE – WIZUALNA OBSERWACJA cz. (41/55)

Jeżeli obserwujemy naszą dzienną gwiazdę w komfortowych atmosferycznych i  termicznych warunkach możemy zaliczyć taką obserwację do udanych.  W ten sposób  przyczyniamy  się wnosimy wkład  do naukowych osiągnięć obserwacyjnych. Obserwując Sońce wizualnie czy projekcyjnie bez przeszkód zauważmy w okresie jej wzmożonej aktywności jego tarcza wypełniona jest ciemnymi i jasnymi miejscami. Ciemne miejsce to grupy słoneczne plamy w których temperatura jest mniejsza o 1000-1500 K od otoczenia. Niekiedy plamy otoczone są tzw. półcieniami okalając ciemne jądra plam. Przy dobrych warunkach obserwacyjnych zaobserwujemy wizualnie również granulacje, pory i pochodnie. Najbardziej z tej formacji widoczne są pochodnie. Pory  i granulacje żyją w fotosferze swoja chwilą, pochodnie dość jasne obiekty jaśniejsze od tarczy słonecznej widoczne w postaci smug są zapowiedzą pojawiania się w tych miejscach plam. Pochodnie zajmują znacznie większy obszar niż sama grupa plam niekiedy już wygenerowana plama otoczona jest pochodniami. Pochodnie mogą utrzymywać się na powierzchni niż sama plama. Najbardziej pod względem wizualnym obserwacyjnym są grupy dość dużych rozmiarów. Ostatnia taka ogromna grupa wielkości ok. 2 średnic Jowisza miała miejsca podczas maksimum 24 cyklu oznaczona numerem 2192. Ukazała się na tarczy w pierwszej dekadzie w październiku 2014 roku. W miarę upływu czasu widać było jak się samoczynnie generowała tworząc jedną ogromną plamę „ciemne jądro” otoczone ogromnym półcieniem. Po bokach i wokół grupy plamy centralnej widoczne były dość liczna ilość mniejszych plamek tworząc pomiędzy większymi plamami szeregowy łańcuszek  złożonych z mniejszych plam i plamek. Grupa 2192 była na tyle ogromna w momencie kiedy schodziła z widoczności obserwatorów z Ziemi  prawie w swojej całości. Wykonywała coś w rodzaju powolnego tranzytu chowając się wyniku ruchu obrotowego Słońca powoli na drugą stronę jej tarczy.   

 

Podstrona w budowie.