Raporty wysyłamy do 10 dnia następnego miesiąca.

Polskie Towarzystwo Miłośników Astronomii

Sekcja Obserwacji Słońca


2019-11-17    Czas UT: 22:00 (Data juliańska: 2458805.417)
P= 20.66°   Bo= 2.57°   Lo= 291.77°   Carr. Rot 2224
Przejdź do generatora efemeryd

Słońce historyczna analiza aktywności cz. (46/55)


29-03-2019 Janusz Bańkowski

Słońce historyczna analiza aktywności cz. (46/55)

Badania przejawów aktywności słonecznej nie należą do łatwej sprawy. Żeby wyciągać jak najprawdziwsze dokładne wnioski wymaga to analizy z obserwacji Słońca wykonanych w przeszłości. Wymaga to jednak ogromnego poświęcenia czasu aby móc prawidłowo cały nakład pracy wstawić do jednego „worka” w tym przypadku w jedną tabelę. Na podstawie dokonać wyliczeń i statystycznej analizy, a później wszystko przeniesiono na odpowiedni wykres.  Takimi zestawieniami zajmowała się amerykański astronom J. Eddy, który ponad 40 lat temu dokonał odpowiedniej analizy. Odkrył przeglądając wszystkie historyczne dostępne obserwacje naszej dziennej gwiazdy, że w latach 1645-1715 plam słonecznych nie występowały. Jeżeli  już się ukazywały to w  małych ilościach i tak przypadająca maksymalna aktywność Słońca na 1705 rok liczba Wolfa wynosiła 58 pięć lat wcześniej 1700 rok była tylko wartością bardzo mała 5. Dane te świadczą o minimalnych ilościach plam słonecznych na jego powierzchni. Amerykański astronom nie był osamotniony w swoich badawczych pracach podobną analizę dokonali inni naukowcy 100 lat wcześniej od niego. Byli to niemiecki astronom Gustaw Sporer , który dokładna analizę obserwacyjna wykazał w swojej pracy w 1887 roku. Niezależną również analizę w 1890 roku rozpoczął angielski astronom Edward Munder. Tutaj nowych danych do historycznych analiz amerykański astronom J. Eddy nie wniósł. Jedynie miał więcej danych z obserwacji Słońca jakimi dysponował po okresie prac badawczej  Sporer i Munder ( prawie 100 letni okres). Eddy miał dość również dostęp do analizy przyporządkowane rachubie czasu badając układanie się słojów w przekroju drzew. Oczywiście do pomocy przyszła mu analiza metoda używając izotopu C14 z pomocą którego wyznaczał nawet w dość w dokładny sposób układanie i się słojów drzew. Warstwy poszczególnych słojów ułożone są synchronizując się czasowo z przypadająca aktywnością słoneczną. Na podstawie słojów możemy dokładnie ustalić lata występujących minimum i maksimum aktywności słonecznej. Ustalono, że w latach 1100-1300 maksimum średniowiecza w którym na powierzchni Słońca pojawiały  w czasie maksymalnych aktywności dynamiczny ogromne grupy słoneczne. Zapewne widoczne były bez problemu podczas wschodu i zachodu Słońca kiedy jego tarcza z perspektywy obserwatora staje się większa, a blask jest bardziej „wyciszony”.